| معمای وصیت نامهء نیما یوشیج |
|
|
| نگارش یافته توسط kavian | ||||||||||||||||||
| ۰۲ اسفند ۱۳۸۴ | ||||||||||||||||||
معمای وصیت نامهء پدر شعر نو فارسی نیما یوشیج از جمله معضلات تاریخ ادبیات و فرهنگ ایران است. شما را به مطالعهء آن دعوت می کنیم و امیدواریم در چند هفتهء آینده به بررسی آن بپردازیم. خواهشمندیم نقدها و نظریه های خود را دربارهء این معما برای ما بفرستید. متن وصیت نامهء نیما به قرار زیر می باشد: وصیت نامهء نیما یوشیج <<امشب فکر می کردم با این گذران کثیف که من داشته ام—بزرگی که فقیر و ذلیل می شود، حقیقتا جای تحسر است. فکر می کردم، برای دکتر حسین مفتاح چیزی بنویسم که وصیت نامه ی من باشد. باین نحو که بعد از من هیچکس حق دست زدن به آثار مرا ندارد بجز دکتر محمد معین اگرچه او مخالف ذوق من باشد. دکتر محمد معین حق دارد در آثار من کنجکاوی کند—ضمنا دکتر ابوالقاسم جنتی عطائی و آل احمد با او باشند. بشرطی که هر دو با هم باشند—ولی هیچیک از کسانی که به پیروی از من شعر صادر فرموده اند در کار نباشند. دکتر محمد معین که نسل صحیح علم و دانش است کاغذ پاره های مرا بازدید می کند. دکتر محمد معین که هنوز او را ندیده ام مثل کسی است که او را دیده ام. اگر شرعا می توانم قیّم برای ولد خود داشته باشم دکتر محمد معین قیّم است. ولو اینکه او شعر مرا دوست نداشته باشد—اما ما در زمانی هستیم که ممکن است همه ی این اشخاص نامبرده از هم بدشان بیاید. چقدر بیچاره است انسان.>>
|
||||||||||||||||||
| < بعد | قبل > |
|---|